Jan Paweł II-biografia

Karol Józef Wojtyła urodził się 18 maja w Wadowicach. Miał normalne dzieciństwo do czasu, gdy w 1929 roku zmarła jego matka, Emilia, a on wychowywany był dalej przez ojca – Karola. W szkole był bardzo dobrym uczniem, a nawet jednym z najlepszych. Interesował się sportem i amatorskim aktorstwem. Po ukończeniu szkoły podstawowej w roku 1931 kontynuował naukę w Państwowym Gimnazjum Męskim im. Marcina Wadowity. Dnia 14 maja 1938 r. zdał egzamin dojrzałości, a latem wraz z ojcem przeprowadził się do Krakowa. W roku 1938 rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim na wydziale polonistyki, gdzie szybko ujawniły się jego literackie zainteresowania. Studia dość szybko przerwał wybuch wojny. W tym czasie Karol Wojtyła brał udział w działaniach teatru Rapsodycznego Mieczysława Kotlarczyka, który przygotowywał przedstawienia w oparciu o utwory takich pisarzy jak J. Słowacki, S. Wyspiański czy A. Mickiewicz. By się utrzymać, musiał pracować m. in. jako goniec sklepowy, robotnik w kamieniołomach na Zakrzówku oraz w fabryce sody Solvay w Krakowie.

W roku 1941 Karola Wojtyłę spotkało kolejne nieszczęście – dość szybko po ciężkiej chorobie umarł jego ojciec. W latach 1942 – 1945 kontynuował naukę na tajnym Wydziale Teologicznym UJ. W pierwszym dniu listopada 1946 r. otrzymał święcenia kapłańskie od arcybiskupa Adama Sapiehy, a niedługo potem pojechał do Rzymu, gdzie w Kolegium Belgijskim Uniwersytetu Papieskiego studiował teologię. Gdy wrócił do kraju w 1948, został wikariuszem w małej parafii Niegowić. Rok później został przeniesiony do Krakowa, gdzie został prefektem i duszpasterzem akademickim.

Zajmując się coraz więcej pracą naukową, przechodzi przez kolejne szczeble wiedzy. W roku 1948 zdobywa tytuł doktora, a w 1953 robi habilitację. Od 1953 roku po likwidacji Wydziału Teologicznego UJ, rozpoczął wykłady z etyki filozoficznej na KUL-u. Szybko stał się najbardziej lubianym przez studentów profesorem. Do ciągłego rozwoju oraz nieustannego zdobywania wiedzy popychały go wzory, które czerpał z żywotów świętych. Tezę tę zdają się potwierdzać jego własne słowa: Jak słusznie uczy św. Tomasz, wiedza własna, będąca owocem specjalnego działania Ducha świętego, nie uwalnia od obowiązku starania się o wiedzę nabytą.

Zdawał sobie równocześnie sprawę z tego, że nie samą nauką żyje człowiek, nie zapominał o swoich pasjach – literaturze, turystyce i sporcie. Literacko debiutował Karol Wojtyła na łamach Tygodnika Powszechnego w 1949 roku. W kolejnych latach publikował wiele tekstów oraz utworów literackich, m.in. Miłość i odpowiedzialność, Osoba i czyn, Brat naszego Boga, Przed sklepem jubilera. Jednak po namowach kardynała Sapiehy, który uważał, że nie godzi się, by ksiądz pisał wiersze, zaczął pisać pod pseudonimem literackim Andrzej Jawień. Jego pasją były także góry – przemierzał szlaki Beskidów, Tatr, pływał po mazurskich jeziorach.

W 1958 roku został biskupem pomocniczym, a w 1964 – arcybiskupem. Uczestniczył w soborze watykańskim II, który miał miejsce w latach 1962 – 1965. Pomagał tam w przygotowaniu wielu bardzo ważnych dla Kościoła dokumentów. Wysoko ceniono wówczas jego wiedze, śmiałość, umiejętności słuchania, nastawienie do świata. W 1967 r. otrzymał nominację kardynalską. Po śmierci papieża Jana Pawła I Karol Wojtyła został wybrany papieżem. Dzień wyboru, tj. 16 października 1978 roku jest dniem szczególnym nie tylko dla Polaków, ale także dla Włochów – po raz pierwszy od 456 lat papieżem nie został Włoch. Tuż po wyborze nowy papież „z dalekiego kraju” przemówił do licznie zgromadzonych wiernych na placu św. Piotra. Ku zdziwieniu zebranych swą przemowę wygłosił po włosku. Natychmiast zyskał tym sympatię nie tylko samych Włochów.

Po niedługim czasie od wyboru Jan Paweł II wygłosił pierwszą encyklikę poświęconą wierze chrześcijańskiej Redemptor hominis. Po trzech miesiącach urzędowania, chcąc osobiście głosić Ewangelię, ruszył w świat, a do9kładnie do Meksyku i na Dominikanę, czym dał początek historii Papieskich wędrówek. W 1979 roku wyruszył natomiast z pierwszą pielgrzymką do Polski. Z tego okresu w pamięci wszystkich pozostają słowa, które w dziwny sposób okazały się proroctwem dla Polski i Europy Niech zstąpi Duch twój o odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi – stało się to zaczątkiem zmian, które doprowadziły do upadku ustrój socjalistyczny. Życie Jana Pawła II nabrało szczególnego tempa, a jego osoba stała się autorytetem na całym świecie. Podziwiali go zarówno wielcy, jak i zwykli ludzie. Nie sposób wymienić jego zasług dla Kościoła i przeciętnego człowieka – Światowe Dni Młodzieży, ponad 1000 pielgrzymek, liczne nauki, które trafiały do wielu słuchających go wiernych.

Gdy nadeszło pogorszenie jego zdrowia pod koniec marca 2005 roku wielu liczyło się z możliwością jego śmierci. Mimo wszystko jego odejście do Domu Pana 2 kwietnia 2005 roku o godzinie 21.37 było ciosem dla całego świata, a w szczególności dla nas, Polaków.